Davies jest krytykiem o wielkiej pracowitości, ogromnej erudycji, zrównoważonej perspektywie i bezstronności. Odznacza się przejrzystym, nieskomplikowanym stylem, który ułatwia lekturę i zrozumienie jej. Nie znam lepszej krytyki wydarzeń mających miejsce po II Soborze Watykańskim, która byłaby przystępniejsza dla przeciętnego świeckiego, niż jego trylogia Cranmer’s Godly Order, Pope John’s Council i Pope Paul’s New Mass, nie wspominając już o licznych napisanych przez niego broszurach na ten sam temat. /.../ Niniejsza książka podobna jest do Cranmer’s Godly Order, ponieważ analizuje przeszłość w celu zrozumienia krytyki teraźniejszości. Podczas jej lektury co chwila na pierwszy plan wysuwają się wydarzenia z lat 70. i 80. Różnice między dawny- mi modernistami i ludźmi określanymi obecnie mianem neomodernistów są w zasadzie drugorzędne. Dawnym modernistom nie udało się zwieść tak dużej części społeczności katolickiej, jak się to powiodło ich następcom 60 lat później, jednak bynajmniej nie z powodu braku takich ambicji. /.../ Lektura niniejszej książki Daviesa, najbardziej przystępnie napisanej historii wczesnego modernizmu z jaką się zetknąłem, uzmysłowi czytelnikom, że więź między herezją Loisy’ego i Tyrrella a rozwodnionym katolicyzmem, który kontroluje obecnie większość katolickich uniwersytetów i wydawnictw, a nawet większość kurii diecezjalnych i zgromadzeń zakonnych, pozostaje silna i jak dotąd nie wykazuje żadnych oznak osłabienia. Wypaczona postać katolicyzmu, z którą tak często można się obecnie spotkać, nigdy prawie nie określa samej siebie mianem modernizmu. Zwolennicy jej odrzucają z pogardą takie określenie i ujmują je w cudzysłów. Niektórzy z jej przeciwników nazywają ją „neomodernizmem”. Niezależnie jednak od tego, jak się go określa, jest to modernizm religijny, który posługuje się katolickimi terminami, aby wyrazić coś innego niż to, czego Kościół zawsze nauczał. Święty Pius X nazywał modernizm cumulatio omnium haeresium – zbiorem wszystkich herezji, wskazując, że zawiera on w sobie coś ze wszystkich dawnych herezji oraz przedsmak herezji przyszłych.
– ze wstępu
